Σήμερα εγκαινιάζουμε τα
post του Σαββατοκύριακου, όπου θα φιλοξενούμε απόψεις αλλά και μελέτες πού έχουν σχέση με την Αθήνα. Ξεκινάμε τοποθετώντας προς σχολιασμό ένα απόσπασμα από το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιώργου Τζιρτζιλάκη το οποίο δημοσιεύτηκε στην
Athens Voice αυτής της εβδομάδας. Αν θέλετε να δημοσιεύσετε και σεις ενα post επικοινωνήστε με το
info@athens9.net“(…)Nα γιατί περιμένω με ενδιαφέρον να δω την εξέλιξη -αλλά και την εσωτερική συνέργια– του νεόδμητου συλλογικού δικτύου Athens9 (Update), στο οποίο συμμετέχουν αρχιτέκτονες και ομάδες που εκτιμώ ιδιαίτερα (βλ. Athens Voice τ. 140, σ. 31). Έχω, όμως, την εντύπωση ότι η προσήλωση στην επικοινωνιακή διάσταση και η αμήχανη επανάληψη του δίπτυχου «Nέοι Aρχιτέκτονες=Nέες Iδέες» κινδυνεύει να ταυτίσει τις προσδοκίες που καλλιεργεί το εγχείρημα με την κεφαλαιογράμματη συντομογραφία του: NANI. Eλκυστικά γραφιστικά, μητροπολιτικές clean «εικόνες υψηλής ανάλυσης», προσωπικές φωτογραφίες και, ως επί το πλείστον, 90s θεματολογία συστήνουν το ατελές μανιφέστο μιας cool γενιάς που κόλλησε το πρόσωπό της στο παράθυρο της πόλης. To Athens9, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, σχολιάζει το βλέμμα μας πάνω στις πόλεις και όχι τόσο την ίδια την πόλη.Διατηρώντας αποστάσεις από την «άξεστη» πραγματικότητα, τα σύγχρονα αινίγματα και την αλλοφροσύνη της πόλης και χωρίς κάποια αναγνωρίσιμη θεωρητική πλατφόρμα, ή εννοιακή απόφαση -ένα concept, όπως λένε-, η ψηφιακή εικονογραφία του Athens9 αιχμαλωτίζεται σε ερεθιστικά «bijoux indiscrets» και σε μια ξέπνοη επίκληση της «πρωτοτυπίας». Eκτός κι αν θεωρήσουμε συνεκτικό concept νεφελώδεις έννοιες, όπως η «πρωτοτυπία» και οι «νέες ιδέες», οι οποίες, εξάλλου, δεν είναι διακριτές συγκρινόμενες με την παρακαταθήκη πολεοδομικών ουτοπιών που διαθέτουμε από τη δεκαετία του 1960. Eπιμένω σ' αυτό, επειδή πρόκειται για αρχιτέκτονες με σχεδιαστικές ικανότητες και θεωρητική συγκρότηση. Aσφαλώς, περιμένουμε κάτι παραπάνω. Kάτι σαν μια «επανίδρυση» -όπως λένε οι πολιτικοί- της εγχώριας μητροπολιτικής αρχιτεκτονικής.”
Κάπως επεσε στα χέρια μου πρόσφατα ενα τευχος του Art Asia Pacific, και είδα ενα κτίριο του Yoshio Taniguchi, το οποίο ειναι τελείως ασχετο με το project Σχολείο, και οχι τοσο ενδιαφέρον σαν κτιριο, αλλα περισσοτερο σαν πρωτοβουλία πολης. Ο Taniguchi σχεδιασε για τον δημο της Hiroshima, με πρωτοβουλια του Δημαρχου κου Takashi Hiraoka , ενα σταθμο αποτεφρωσης αποριμματων. Η ιδεα ειναι απλη: αν οι κατοικοι της Hiroshima δουν ποσα σκουπιδια παράγουν καθε μερα, ισως αρχισουν να παραγουν λιγοτερα.Για να ερθουν να δουν ποσα σκουπιδια παραγουν, προσελαβε για αρχιτεκτονα τον κατ'εξοχην αρχιτεκτονα Μουσειων, ο οποιος την ιδια εποχη τελειωνε το MOMA στη Νεα Υορκη. Ετσι με αυτη την απλη κινηση ξεκινησε η Hiroshima να εντιμετωπιζει την "εκρηξη σκουπιδιων" η οποια απειλει πολλες πολεις σημερα, συμπεριλαμβανομενης και της Αθηνας.
