Η σχεδόν οριζόντια επιφάνεια.

Όσο βλέπουμε το ζήτημα της στάθμευσης υπό κλίση και την πιθανή σχέση της κεκλιμένης επιφάνειας με ένα συμπαγές κτιριολογικά τμήμα που θα μπορεί να φιλοξενεί άλλα προγράμματα, επανεξετάζουμε και τους λόγους που μας πήγαν προς την έρευνα αυτή.
Μας ενδιαφέρει η επιφάνεια αυτή γιατί βλέπουμε σ' αυτήν ένα τρόπο να μπορέσει μια επιφάνεια εκτεινόμενη σχεδόν οριζόντια να χωρέσει και να τυλιχτεί σε ένα κτίριο σαφώς πιο κατακόρυφο και πυκνό. Η οριζόντια επέκταση είναι ο τρόπος που βλέπουμε την Αθήνα και τη δημόσια ζωή της να διαχέονται ασταμάτητα. Είναι δυνατόν με το μηχανισμό της σχεδόν οριζοντιότητας (κλίση μέχρι 6%) να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε αστικές εστίες κατακόρυφης πυκνότητας; Είναι νοητός ο δημόσιος χώρος ψηλά;
Το αυτοκίνητο πιθανώς και να μη χρειάζεται σ' αυτές τις επιφάνειες.

Κτίριο με αυτοκίνητα

Διερευνήθηκε η κεκλιμένη επιφάνεια στάθμευσης με το πυκνότερο δυνατό σύστημα στάθμευσης, όπου τα αυτοκίνητα παρκάρουν υπό γωνία 45 μοιρών.

Στη φάση αυτή μας απασχόλησε ποιός είναι ο πιθανός εμβάτης για τη φέρουσα κατασκευή και πώς μπορούν να νοηθούν ή να σχεδιαστούν κάποιες κτιριακές δομές συμβατές με το σύστημα αυτό.

Αυτό που μένει ακόμα μετέωρο είναι κατά πόσο πρέπει να έχουν περισσότερη σχέση, πέραν της άμεσης πρόσβασης, οι χώροι του λεγόμενου “προγράμματος” με τους χώρους των αυτοκινήτων.

Αν πρέπει να έχουν κάποιο συγκεκριμένο χαρακτήρα και μια “ρευστότητα” που να παραπέμπει σ΄αυτήν των τροχοφόρων, ή αν πρέπει να μην έχουν καμία σχέση. Μήπως, αντίθετα πρέπει να μην έχουν κανέναν απολύτως χαρακτήρα, κανένα πρόγραμμα, να είναι γενικοί χώροι προς ενοικίαση μέσα στο κτίριο του σταθμού; Ή μήπως, ακόμα περισσότερο, το κτίριο δεν χαρακτηρίζεται καν συνολικά ως σταθμός: είναι απλώς ένα κτίριο όπου οι χώροι στάθμευσης έχουν διαχυθεί στο σύνολο του όγκου του.

Σταθμός Αυτοκινήτων

Σκεφτήκαμε μια επιφάνεια που να επιτρέπει την ταυτόχρονη παρουσία και επαφή των χώρων στάθμευσης με το υπόλοιπο πρόγραμμα του σταθμού. Αυτό που παρουσιάζουμε είναι ένα μοτίβο για την ανάπτυξη της στάθμευσης καθ’ ύψος και κατά πλάτος, σε πολλαπλούς ορόφους. Από τη μια πλευρά η επιφάνεια αυτή είναι το δάπεδο του πάρκινγκ, από την άλλη η οροφή των προγραμμάτων που αναπτύσσονται γύρω από την πεζή κυκλοφορία του σταθμού. Πάρκινγκ και πρόγραμμα επικοινωνούν συνεπίπεδα.

Σταθμός Αυτοκινήτων

Οι φωτογραφίες είναι από το χώρο του προτεινόμενου σταθμού, όπως είναι σήμερα. Είναι ένας χώρος με πολλή ενέργεια και διαρκή κίνηση πεζών και οχημάτων σε αρκετά επίπεδα. Συνυπάρχουν ο σταθμός Κατεχάκη του Μετρό, ένας σταθμός λεωφορείων, η πεζογέφυρα του Καλατράβα, η ανισόπεδη διάβαση Μεσογείων- Κατεχάκη. Το ίδιο το “οικόπεδο” είναι σήμερα χώρος στάθμευσης, δημόσιος προς τη Μεσογείων- του γειτονικού στρατιωτικού νοσοκομείου πιο πάνω.






Η φιλοδοξία της πρότασης είναι να μορφώσει μια αστικότητα σε επίπεδο αρχιτεκτονικής κτιρίου. Πιστεύουμε ότι για να μιλήσουμε για την πόλη δεν είναι ανάγκη να κάνουμε πολεοδομία με την κλασσική έννοια, προτιμάμε να ψάξουμε μια συγκεκριμένη τοπική εφαρμογή πάνω σε κάποιες ιδέες σαφώς γενικότερες. Αρχίζουμε να εξερευνούμε μάλιστα την πεποίθηση ότι η πόλη μπορεί να αλλάξει περισσότερο γύρω από υπερέντονα σημεία- πυκνωτές, παρά πάνω σε κεντρικά σχεδιασμένα γενικά πλάνα. Η ιατρική μεταφορά για την πολεοδομία δείχνει να μετατοπίζεται από την εγχείρηση στον βελονισμό.

Βλέπουμε το κτίριο του πάρκινγκ ως σταθμό. Για άλλα μεταφορικά μέσα όπως τα τρένα ή τα αεροπλάνα ο σταθμός είναι μια σημαντική προγραμματική πύκνωση. Η αιτία αυτής της πύκνωσης βρίσκεται στη χρονική διάσταση, ο σταθμός αποτελεί μια ενδιάμεση ζώνη βραδύτητας στην κατά τα άλλα ταχεία πορεία του επιβάτη.

Για να επανεφεύρουμε το χώρο στάθμευσης ως σταθμό αυτοκινήτων θα δούμε αυτή την προγραμματική πύκνωση ως μια προσθήκη λειτουργιών πάνω στην υποβαθμισμένη, ως σήμερα, κίνηση των πεζών- τουλάχιστον στα γκαράζ που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Πριν καθορίσουμε ποιες ακριβώς θα είναι αυτές οι νέες χρήσεις ξέρουμε ότι είναι απαραίτητο να αναπτυχθεί μια δεύτερη, παράλληλη με την ζώνη των αυτοκινήτων, ζώνη βραδύτητας για την πεζή κίνηση.

Σταθμός Αυτοκινήτων

Οι χώροι στάθμευσης είναι επιφάνειες που χαρακτηρίζονται από τη σειριακή κατ’ επέκταση επανάληψη μιας βασικής μονάδας – της θέσης ενός αυτοκινήτου. Η οριζοντιότητα είναι εγγενές τους χαρακτηριστικό. Όταν αναπτύσσονται καθ’ ύψος μάλλον φαίνονται να ξεδιπλώνουν ένα συνεχές έδαφος παρά να επαναλαμβάνουν ορόφους.
Αυτή η τυπολογική τους ιδιότητα νομίζουμε ότι αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και επικαιρότητα όταν την δούμε στα πλαίσια μιας υψοφοβικής πόλης σαν την Αθήνα που επιμένει να αναπτύσσεται οριζόντια ακόμα κι όταν αρχίζει να ασφυκτιά στα περιορισμένο πλαίσιο του λεκανοπεδίου.

Ο Σταθμός Αυτοκινήτων που προτείνουμε είναι στη διασταύρωση της Κατεχάκη με τη Λεωφόρο Μεσογείων.

Λουκοπούλου/ Μπερτάκη/ Πανηγύρης Αρχιτέκτονες: ΣΤΑΘΜΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ

Οι χώροι στάθμευσης αποτελούν τη διαρκώς διευρυνόμενη σιωπηρή πλειοψηφία της αστικής αρχιτεκτονικής.
Είναι οι κρυφές πύλες της πόλης και των κτιρίων. Συγχρόνως είναι οι αποθήκες της ατομικής μας ταχύτητας.
Θα μπορούσε η διάβασή μας από αυτή την κούφια πυκνότητα, τη φευγαλέα ημικατοίκηση να αναβαθμιστεί, να μετατραπεί σε στιγμιαίο προορισμό - σταθμό στη σπασμωδική κίνηση του καθημερινού αστικού ταξιδιώτη;
Η πρόταση θα επεξεργαστεί προγραμματικά και κτιριολογικά ένα νέο σταθμό αυτοκινήτων στο όριο μεταξύ πόλης και προαστίων. Θα επιχειρήσει από τη μια να ερευνήσει νέες μεταλλάξεις και υβριδοποιήσεις του κτιριακού τύπου και από την άλλη να εξετάσει την λογιστική της ταχύτητας του ανθρώπινου σώματος.