Βουλή και Δημοκρατία

Πρόταση 4

Δημοκρατια για μενα είναι ισοτητα και πολυφωνια. το δεξι λευκο μερος της οψης είναι από διαφανες υλικο και δειχνει τις συνεδριασεις της βουλης. στο μεσαιο κομματι προβαλλονται τα μηνυματα των ανθρωπων. Σε οθονες ενσωματωμενες στις κεντρικες κολονες γραφει ο καθενας τις σκεψεις του, τα παραπονα του, λυσεις σε ζητηματα που τον απασχολουν και ταυτοχρονα αυτά τα μηνυματα προβαλλονται σε αυτό το κομματι. Ολοι εχουν λογο. Στην οψη της βουλης του κρατους προβαλλονται όλα τα προβληματα του. Το αληθινο μπαινει διπλα στο ψευτικο. Στα σημεια που υπαρχουν πλεγματα βγαινουν από τα παραθυρα ογκοι που είναι τα σπιτια των αστεγων. Οι βουλευτες συνυπαρχουν με τους αστεγουν, παυει να είναι το παλατι των βουλευτων και των δολιοπλοκων, γινεται κεντρο ισοτητας. Αυτος ο τυπος οψης με τη διαφανεια στις συνεδριασεις, τις προβολες των μηνυματων και τη στεγαση των αστεγων εφαρμοζεται σε κάθε δημαρχειο, δινοντας στεγη στους ανθρωπους που δεν ειχαν προορισμο, δινοντας φωνη σε κάθε ανθρωπο.

Βουλή και Δημοκρατία

Πρόταση 5

Η δημοκρατία εμπεριέχει ένα σχήμα οξύμωρο: ενσωματώνει όλες τις διαφορετικές απόψεις, ακόμα και αυτές που εναντιώνονται στο ίδιο το πολίτευμα και επιδιώκουν την κατάλυσή του. Το γεγονός ότι σέβεται και υπερασπίζεται απόψεις και συμπεριφορές που αυτές με τη σειρά τους δεν σέβονται και δεν αποδέχονται την πολυγνωμία, υποδηλώνει την ύπαρξη ασυμμετρίας. Η κεντρική όψη της Βουλής «βομβαρδίζεται» με αποτέλεσμα την διατάραξη της συμμετρίας. Τα θραύσματα που δημιουργούνται δεν απομακρύνονται από το σημείο όπου εκτινάχθηκαν, αλλά παραμένουν εκεί, αντιπροσωπεύοντας την σπουδαιότητα της ατομικότητας και τον τρόπου που η διαφορετικότητα μπορεί να δημιουργήσει ένα – όχι απαραίτητα ενιαίο – σύνολο. Η διάσπαση της όψης καθιστά εφικτή την είσοδο στο εσωτερικό του κτηρίου οποιουδήποτε πολίτη το επιθυμεί. Οι συμπαγείς τοίχοι που περιβάλλουν το χώρο συνεδριάσεων της Βουλής αντικαθιστούνται με διαφάνεια που ενοποιεί το εσωτερικό με το εξωτερικό, υποδηλώνοντας στους βουλευτές ότι παρά την εξουσία που διαθέτουν δεν παύουν να είναι υπόλογοι στους πολίτες του κράτους, ενώ παράλληλα επιτρέπει την οπτική επαφή (και μέσω ηχείων και την ακουστική) των πολιτών με το εσωτερικό της συνεδρίας, εξασφαλίζοντας στους βουλευτές την απαραίτητη ηχομόνωση και στους θεατές στο εξωτερικό πλήρη επίγνωση της συζήτησης που λαμβάνει χώρα στο εσωτερικό.






































Πρόταση 6

Οι περισσότερες χώρες τη σύγχρονη εποχή έχουν δημοκρατία. Στα πλαίσια της δημοκρατίας η κάθε χώρα αλλά και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά θα πρέπει να είναι έτοιμος να δεχθεί διαφορετικές απόψεις. Γι’ αυτό και καμία μορφή δημοκρατίας δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη. Ένα κτήριο με «τρύπες» που διαπερνούν όλο τον όγκο του, και μάλιστα ένα κτήριο – σύμβολο της δημοκρατίας, θυμίζει σε κάθε πολίτη ότι η δημοκρατία είναι σαν ένα παζλ, στο οποίο πάντα πρέπει να συμπληρωθούν κομμάτια. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να υπάρχουν πάντα κενές θέσεις. Στα κενά, των οποίων οι πλευρές καλύπτονται με γυαλί, ο κάθε πολίτης μπορεί να περπατήσει και να έχει θέα σε διάφορες αίθουσες στο εσωτερικό της Βουλής, γεγονός που υποδηλώνει την έννοια της διαφάνειας η οποία θα πρέπει να διέπει όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες. Τα κομμάτια που βρίσκονται στον αέρα θα μπορούσαν να συμπληρώσουν κάποια κενά του συγκεκριμένου παζλ, αλλά οι ακτίνες που φεύγουν απ’ αυτά δείχνουν ότι θα μπορούσαν να συμπληρώσουν και οποιοδήποτε άλλο τέτοιο «παζλ» στον κόσμο.

Πρόταση 7

7 σκέψεις για το σχολείο

ΣΚΕΨΗ 1 Σαν παραγωγική μονάδα, το σχολείο, μοιάζει με μια κυψέλη. Αυτή διασπάται (θεματικές ενότητες π.χ.) και συνδέεται αποσπασματικά με άλλες.

Οι μικρές κυψέλες εντάσσονται τελικά σαν μονάδες σ’ ένα χώρο ρευστό, ενιαίο. ΣΚΕΨΗ 2
1. Κύβος που λειτουργεί ως –ΤΑΞΗ
-χώρος συγκέντρωσης μαθητών
-χώρος ελεύθερης δράσης μαθητών
ΑΡΑ πολλοί κύβοι μαζί ο ένας δίπλα και πάνω στον άλλον = σχολείο
2. Πιθανότητα αλλαγής χώρου στέγασης
ΑΡΑ δυνατότητα αλλαγής θέσης και μετακίνησης των κύβων αυτών άρα και αλλαγή της μορφής του σχολείου
3. Δυνατότητα πρόσθεσης και αφαίρεσης κύβων, ανάλογα με αύξηση ή μείωση του αριθμού των παιδιών ή ανάλογα με τις ανάγκες τους
ΣΚΕΨΗ 3
Αν το σχολείο, σε θεωρητικό πλαίσιο, αποτελεί τη μικρογραφία της κοινωνίας, γιατί το σχολείο σαν κτιριακή μονάδα να μην αποτελεί την μικρογραφία της πόλης; Το σχολείο επομένως, μπορεί να καλύπτει ανάγκες «πολιτών» από 6-18 ετών…….

Σχολείο- πυρήνας= κεντρικό στοιχείο στο οποίο φιλοξενούνται βασικές λειτουργίες και γύρω του περιστρέφονται δευτερεύουσες λειτουργίες.
Σε κυκλική ή γραμμική διάταξη, ενώ αν εισέρχεται το στοιχείο της αποσύνθεσης, πώς τοποθετούνται στο χώρο τα επιμέρους τμήματα που προκύπτουν..
ΣΚΕΨΗ 4Εκπαίδευση σήμερα δεν υπάρχει. Υπάρχει μια βιομηχανία που παράγει φοιτητές. Πρωτεύοντα ρόλο στην παραγωγή αυτή παίζει το φροντιστήριο ,έτσι το σχολείο μετατρέπεται σε ελεύθερο χρόνο. Το ζητούμενο είναι το σχολείο (στο υπάρχον σύστημα) να μετατραπεί σε έναν ελεύθερο χώρο στον οποίο θα διακινείτε η γνώση, δηλαδή θα υπάρχει εκπαίδευση.
Το σχολείο θα εξαπλώνετε προς την πόλη και θα ενώνετε με τα φροντιστήρια. Με τον τρόπο αυτόν θα δημιουργηθεί μια ενότητα πού θα περιέχει την εκπαίδευση και την παραγωγή φοιτητών.
ΣΚΕΨΗ 5
Μη οριοθέτηση. Επικοινωνία του σχολείου με το περιβάλλον γύρω από αυτό. Πορείες που διαπερνούν όλο το οικόπεδο .Μπορεί ο οποιοσδήποτε να κινηθεί μέσα σε αυτές είτε είναι μαθητής είτε καθηγητής ή ακόμα και απλός πολίτης.
Τοποθέτηση του κτιρίου στο κέντρο του οικοπέδου. έτσι αποφεύγουμε την δημιουργία κλειστών χώρων π.χ. πίσω μέρος του σχολείου (χώρος συγκέντρωσης των «κακών» παιδιών). Αλλαγή διαμόρφωσης της αίθουσας (συνήθως οι καλοί μαθητές κάθονται μπροστά και οι κακοί πίσω). Στόχος : όλοι οι μαθητές είναι ίσοι. Αντιμετωπίζονται το ίδιο από τους καθηγητές.
ΣΚΕΨΗ 6
Σχολείο-επιχείρηση
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Μαθητής-προϊόν

Κωδικοποιημένη πληροφορία-usb θύρες
Έξυπνοι μαθητές για έξυπνους γονείς. Έξυπνα προϊόντα για έξυπνους γονείς.
DIGITAL TEACHERS----------χρήση mute
Δημόσιος χώρος χώρος σχολείου με οθόνες μάθησης, χρήση δασκάλου προαιρετική
Παιχνίδι-γνώση- διασκέδαση-ξεκούραση-δράση-διάδραση

ΣΚΕΨΗ 7
Εκ των υστερων ερωτηματα.. (μερικα χρονια μετα)
_Γιατι η γνωση επιβαλλεται? Ποσο επιτυχες και αποτελεσματικο μπορει να ειναι αυτο?
_Η διαδικασια των εξετασεων πρεπει καποτε να ‘απομυθοποιηθει’.. τι παραπανω ειναι απο μια αγχωτικη επαναλαμβανομενη διαδικασια?
_Η διαιωνηση της ιεραρχιας δασκαλου-μαθητη ..?
_Μια μεγαλυτερη θεματολογια (σε υλικο αναγνωσης αλλα και δραστηριοτητες) μοιαζει πιο ενδιαφερουσα, τοσο γιατι επιτρεπει την επιλογη απο τον ιδιο το μαθητη, οσο και γιατι δημιουργει μεγαλυτερη αυτοπεποιθηση και υπευθυνοτητα στα παιδια
_Κατα ποσο ο μαθητης αντιμετωπιζεται ως ο αυριανος εργαζομενος-το αυριανο κεφαλαιο?
_Η συστηματικη διαφοροποιηση καλου-κακου μαθητη υφισταται πραγματι?
_Η εντατικοποιημενη σχεση παιδειας-θρησκειας : η εικονα της χριστιανοσυνης να δεσποζει σε καθε σχολικη αιθουσα
_Τελικα τα θρανια, οι τοιχοι κτλ ειναι δημοσια και ‘απαγορευμενη’ περιουσια? Η επεμβαση του μαθητη σε αυτα..

ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΣΚΕΨΗ

το σχολείο σαν φυσικό περιβάλλον- οικοσύστημα

Θερινό εργαστήριο αρχιτεκτονικού και αστικού σχεδιασμού

Το Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών οργανώνει ένα θερινό εργαστήριο αρχιτεκτονικού και αστικού σχεδιασμού με τη συμμετοχή των αρχιτεκτόνων: Ανδρέας Αγγελιδάκης, Γιάννης Αίσωπος, Λουκοπούλου / Μπερτάκη / Πανηγύρης, buerger katsota architects, decaARCHITECTURE, deltArCHI, doxiadis+, klmf architects.
Κάθε μία από τις οκτώ ομάδες αρχιτεκτόνων που θα συμμετάσχουν στο εργαστήριο θα θέσει προς μελέτη ένα ζήτημα σχεδιασμού σχετικό με την έως τώρα πορεία της συμμετοχής της στο Athens Update.
Στο εργαστήριο θα συμμετάσχουν φοιτητές του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών από όλα τα έτη πλην του 1ου. Ο μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων σε κάθε ομάδα είναι 8 (σύνολο 64). Στους φοιτητές που θα ολοκληρώσουν με επιτυχία το εργαστήριο θα αναγνωριστούν 4 διδακτικές μονάδες.
Το εργαστήριο θα ξεκινήσει την Πέμπτη 5 Ιουλίου και θα ολοκληρωθεί την Τρίτη 17 Ιουλίου.
Οι προτάσεις των ομάδων που συμμετέχουν στο εργαστήριο θα παρουσιαστούν αναλυτικά στο blog από την Παρασκευή 6 Ιουλίου. Οι προτάσεις του workshop αναγνωρίζονται από την κατάληξη .ws στο label κάθε ομάδας.

Δοκιμή για Σχολείο: Διαγραμματική Τοπογραφία

Σε συνεχεία του προηγουμένου (και σχεδόν ακατάληπτου) πόστ, και μετά από μερικά σχόλια όσον αφορά τον μετεωρολογικό χάρτη κλπ, σκέφτηκα ότι η τοπογραφία που με ενδιέφερε δεν είχε παρά μόνο οπτική σχέση με τον χάρτη καιρού. Το περιβάλλον και η σχέση των μαθητών με αυτό με ενδιαφέρει σίγουρα, αλλά το να τοποθετήσω ένα τέτοιο χάρτη στο οικόπεδο και να αρχίσω να ξεπατικώνω καμπύλες μου φάνηκε τελικά άσχετο (και κάπως σαν φοιτητικό project 90s αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).

Ένα από τα πολύ βασικά κομμάτια ενός σχολείου είναι η χωροθέτηση των λειτουργιών, η οποία σχεδόν αυτόματα μελετάται με τα γνωστά bubble drawings (για να μην πω μπουρμπουλιθροειδή διαγράμματα). Κοιτώντας διάφορες παραδοσιακές αλλά υποδειγματικές κατόψεις σχολείων, και αντιστρέφοντας την διαδικασία σχεδιασμού, μπορώ να δω από τι είδους διαγράμματα προέρχονται αυτές οι κατόψεις. Η κάτοψη ενός σχολείου σαν και αυτό που έχω μέχρι τώρα περιγράψει, και το οποίο προσπαθώ να προσεγγίσω, δεν έχει άμεση σχέση με τις παραδοσιακές κατόψεις γιατί μιλάω πάντα για ένα ρευστό χώρο/ περιβάλλον, αλλά η τοποθέτηση των λειτουργιών έστω και σε έναν ανοιχτό χώρο, μπορεί αν είναι αντίστοιχη με αυτήν του διαγράμματος ενός παραδοσιακού σχολείου.

Τοποθετώντας το διάγραμμα πάνω στο οικόπεδο, αποφασίζω να χρησιμοποιήσω τις καμπύλες του διαγράμματος σαν τις ισοϋψείς καμπύλες μιας διαγραμματικής τοπογραφίας.

Η τοπογραφία που προκύπτει έχει άμεση σχέση με την χωρική οργάνωση του σχολείου, και μέσα από αυτήν προκύπτει σχεδόν αυτόματα μια αρχική βάση για το «περιβάλλον που έχει μέσα του κρατήρες που λειτουργούν σαν εσωστρεφή αμφιθέατρα- κρατήρες, ή βουνά που λειτουργούν σαν εξωστρεφείς χώροι-παρατηρητήρια, σαν ανάποδα αμφιθέατρα που οι θεατές κοιτούν μακριά.»

Υ.Γ.

Το οικόπεδο στο οποίο συμβαίνουν όλα αυτά δεν είναι υπαρκτό, αλλά είναι μια μέση αντιπροσωπευτική κατάσταση των οικοπέδων που δίνονται στον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων σε μια Ελληνική πόλη.

(Ενα πόστ άσχετο με το Σχολείο, το οποιο θα έβαζα στο δικο μου blog, αλλα ισως ειναι καλυτερα εδω)

Κάπως επεσε στα χέρια μου πρόσφατα ενα τευχος του Art Asia Pacific, και είδα ενα κτίριο του Yoshio Taniguchi, το οποίο ειναι τελείως ασχετο με το project Σχολείο, και οχι τοσο ενδιαφέρον σαν κτιριο, αλλα περισσοτερο σαν πρωτοβουλία πολης. Ο Taniguchi σχεδιασε για τον δημο της Hiroshima, με πρωτοβουλια του Δημαρχου κου Takashi Hiraoka , ενα σταθμο αποτεφρωσης αποριμματων. Η ιδεα ειναι απλη: αν οι κατοικοι της Hiroshima δουν ποσα σκουπιδια παράγουν καθε μερα, ισως αρχισουν να παραγουν λιγοτερα.Για να ερθουν να δουν ποσα σκουπιδια παραγουν, προσελαβε για αρχιτεκτονα τον κατ'εξοχην αρχιτεκτονα Μουσειων, ο οποιος την ιδια εποχη τελειωνε το MOMA στη Νεα Υορκη. Ετσι με αυτη την απλη κινηση ξεκινησε η Hiroshima να εντιμετωπιζει την "εκρηξη σκουπιδιων" η οποια απειλει πολλες πολεις σημερα, συμπεριλαμβανομενης και της Αθηνας.

Πρός ένα κομμάτι Σχολείου

Με βάση το προηγούμενο πόστ,
μερικές σκόρπιες εικόνες απο την (αργή) εξέλιξη του σχολικού κτιρίου Ενας χάρτης καιρού πάνω σε στην πλαγία- οικόπεδο, ισως να ειναι και ενα δάσος / βουνό + περιβάλλον

Πήρα μερικές απο τις μετερεολογικές χαραξεις, και τις μετέτρεψα σε υψομετρικές καμπυλες

προεκυψε ένα Αμφιθέατρο κρατήρας

Οι τάξεις θα μπορούσαν να ειναι σημεία του χώρου που παρουσιάζουν πύκνωση, ή και ένταση στη τοπογραφια

Το σχολείο ισως να είναι το σημείο στο οποίο το βουνό, το δάσος, το περιβάλλον, το game αλλά και η στοά τέμνονται σχηματικά αλλά και εννοιολογικά.

Junkie's Box

Η δημοκρατία τελικά έχει άπειρους ορισμούς και ο κάθε άνθρωπος, η κάθε κουλτούρα την προσδιορίζει διαφορετικά. Η πόλη πρέπει να συνθέτει τις διαφορετικές απόψεις και να τις αναδεικνύει.
Μια παράμετρος που και στα προηγούμενα post έχουμε επισημάνει είναι η αντιμετώπιση διαφόρων ομάδων περιθωριακών τόσο από το κράτος , όσο και από το κοινωνικό σύνολο. Η σχέση αυτή αναδεικνύει τη δημοκρατικότητα μιας κοινωνίας ή όχι.

Οι ναρκομανείς είναι μια τέτοια ομάδα συχνά αθέατη για κάποιους που ζουν και κινούνται σε συγκεκριμένα προάστια, αλλά και πνιγηρά εμφανής για κάποιους που ζουν και δουλεύουν στο κέντρο. Η συγκεκριμένη ομάδα ανά τακτά χρονικά διαστήματα εκδιώκεται από κάποια περιοχή και εμφυτεύεται σε μία άλλη. Το φαινόμενο αυτό της νομαδικότητας του προβλήματος δημιουργείται από την έλλειψη ουσιαστικής λύσης από την πλευρά του κράτους.
Οι περιοχές υποδοχείς της κατάστασης είναι αυτές που το κράτος ξέρει ότι θα βρει την μικρότερη αντίδραση. Η πράξη της μετακίνησης των τοξικομανών είναι αμιγώς πολιτική, όπως ήταν τέτοια όταν όλα τα περιθωριακά στοιχεία εν μια νυκτί εξαφανίστηκαν στην περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων.
Πως όμως λειτουργεί το κράτος και δημιουργεί τέτοιους θύλακες παραβατικότητας και ανομίας;

Το ΟΚΑΝΑ ένας εξαιρετικός θεσμός για τη βοήθεια των τοξικομανών λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός. Η θέσπισή του σε μια περιοχή δημιουργεί άμεσα υποβάθμιση στην τήρηση των νόμων. Και ενώ η περιοχή γύρω από το ΟΚΑΝΑ πρέπει να είναι η πιο αστυνομευμένη και περιφρουρημένη για να μπορούν οι άνθρωποι που θέλουν να απεξαρτηθούν να προσπαθήσουν χωρίς προκλήσεις, συμβαίνει μάλλον το αντίθετο. Η περιοχή γεμίζει βαποράκια και τοξικομανείς και γίνεται νέο στέκι διακίνησης ναρκωτικών ουσιών.

Σήμερα προτείνουμε ένα ατομικό άσυλο για τους τοξικομανείς που λειτουργεί αμφίδρομα.

Οι τοξικομανείς στη χαοτική ανομία του ghetto χτυπάνε ενέσεις, κάνουν μυτιές σε κοινή θέα σε χώρους βρώμικους , χωρίς καμία υγιεινή. Το junkie's box προτείνουμε να τοποθετηθεί σε διάφορες θέσεις των ghetto και να λειτουργήσει σαν χώρος ατομικός, προστατευτικός για τον τοξικομανή , αλλά και για τον περαστικό.

Η ενέργεια της κοινωνικοποίησης της πρέζας

δημιουργεί σύγχυση, δημιουργεί νέους φίλους τοξικομανείς. Η πρέζα πρέπει, θεωρούμε, να γίνεται ατομικά τουλάχιστον στο επίπεδο της πόλης. Σε ένα μεταλλικό clean cut κουτί επενδεδυμένο με γυαλισμένο inox δημιουργείται ένα δωμάτιο με μία λεκάνη ένα νιπτήρα και μια πολυθρόνα πλαστική. Όλα τα υλικά είναι μη πορώδη. Μέσα υπάρχουν όλα τα απαραίτητα για μία "σωστή" δόση.

Η εξωτερική όψη πέρα από την καμπυλωμένη επιφάνεια γυαλισμένου inox έχει προεξοχές από διαφανείς σωλήνες με μυτερή κατάληξη που παραπέμπουν στο porkypine effect . Δηλαδή στην οπτικοποίηση της σχέσης της κοινωνίας με τους τοξικομανείς. Εύθραυστη ισορροπία του υγιούς με τον άρρωστο σαν τη σχέση της σύρριγγας με τη φλέβα.

Οι τοξικομανείς δεν είναι simulation. Αν και αυτοί αυτό ζητάνε, να ζήσουν δηλαδή μια πλασματική πραγματικότητα που την αντέχουν ζώντας σαν ζόμπι. Είναι πραγματικότητα αληθινή, καθημερινή και δυστυχώς χειροτερεύει.

Το παρακάτω video δεν είναι σπάνιο είναι μάλλον πολύ συχνό. Το όριο του θανάτου εύθραυστο, η ζωή στη μορφή της ένεσης αδρεναλίνης και ο θάνατος στην ένεση ηρωίνης. (προσεχώς)

Αντέχει μια Christiania η Αθήνα;

Η Christiana είναι μια κεντρική περιοχή της Κοπενχάγης πρώην στρατόπεδο που καταλήφθηκε πρίν τρίαντα περίπου χρόνια από κάποιους εναλλακτικούς κατοίκους της Δανέζικης πρωτεύουσας. Με άξονα την ανοχή, την ομόφωνη Δημοκρατία, την παύση ιδιοκτησίας και την κοινωνική αλληλεγγύη στήθηκε μια ιδιότυπη ουτοπία που κρατιέται ζωντανή σχεδόν 40 χρόνια. Το πείραμα αυτό απέκτησε ειδικά προνόμια στα όρια του Δανέζικου κράτους και το δικαίωμα αυτοδιαχείρισης. Οι πρόσφατες ταραχές πυροδοτήθηκαν από την απόφαση της κυβέρνησης να ιδωτικοποιήσει την ακίνητη περιουσία και να επιτρέψει τις αγοραπωλησίες ακινήτων στην περιοχή πράγμα που μέχρι τώρα απαγορευόταν.

Στην Christiana επιτρέπεται η χρήση μαριχουάνας και απαγορεύονται τα σκληρά ναρκωτικά, τα όπλα , κάθε μορφή βίας και ή αγοραπωλησία ακινήτων.

http://www.christiania.org/folderus

Μια άλλη ουτοπική οικιστική ανάπτυξη που συναντιέται ακόμα είναι τα κιμπούτζ στο Ισραήλ. Φτιαγμένα από Εβραίους εκδιωγμένους από την τσαρική αυτοκρατορία στις αρχές του 20 αιώνα και βασισμένα σε μαρξιστικές ιδεολογίες τα κιμπούτζ των σιωνιστών ήταν ο θεμέλιος λίθος για τη δημιουργία του σημερινού κράτους του Ισραήλ.

Αρχές των κιμπούτζ πέρα από την κοινοβιακή συνύπαρξη των ατόμων ήταν και η δίκαιη κατανομή του πλούτου του κιμπούτζ στους κατοίκους του, αλλά και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών μακριά από τους γονείς. Σήμερα ένα -ένα τα κιμπούτζ μετετρέπονται σε μοσάβ οικοδομικούς συνεταιρισμούς βασισμένους στην συνιδιοκτησία που επιτρέπουν πλέον την αγοραπωλησία ακινήτων.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_25/02/2007_217274

Στον αντίποδα αυτών των οικιστκών και κοινωνικών πειραμάτων είναι οι πρώτες πόλεις του new urbanism, αλλά και οι κλειστές πόλεις (gated communities) που αναπτύχθηκαν σύμφωνα με αυτά τα πρότυπα. Με μια αισθητική νεορομαντική, νεοπαραδοσιακή αναπτύχθηκαν πόλεις με προτεραιότητα τον άνθρωπο όπως προφασίζονται. Η κοινή αισθητική και γενικά οι κανόνες συμπεριφοράς των κατοίκων σε σχέση με την πόλη διαφύλαξαν την ομοιογένεια τόσο στο αισθητικό κομμάτι , αλλά κυρίως και στο κοινωνικό. Οι πόλεις αυτές έγιναν για λευκούς πλούσιους Αγγλοσάξονες.

http://www.seasidefl.com

Η αυτο-ghetto-ποίηση έγινε προϊόν προς πώληση. Ο κόσμος αρέσκεται να συνυπάρχει με όμοιούς του και φοβάται το ξένο.

Η Αθήνα είχε μια κοινωνική διαστρωμάτωση κατακόρυφη όπου στα υπόγεια έμεναν μετανάστες από την επαρχία . Στους μεσαίους ορόφους έμεναν μεσαία εισοδήματα κυρίως υπάλληλοι και στα ρετιρέ η "καλή κοινωνία". Αυτή ήταν η διαστρωμάτωση σχετικά σε όλες τις περιοχές μέχρι το 1970 όπου άρχισαν να αναπτύσσονται ραγδαία τα προάστια όπου ο πληθυσμός χωρίστηκε ξανά σε σχέση με το εισόδημά του στα δυτικά και στα νότια και βόρεια προάστια αφήνοντας σιγά- σιγά το κέντρο στους μετανάστες. Τον κύκλο αυτό τον έχουν περάσει και άλλες μητροπόλεις αλλά επειδή προηγήθηκαν μερικές εκδοχές είναι διαφορετικές. Για παράδειγμα στο Παρίσι ο πρώτος όροφος ήταν ο πιο ακριβός και η σοφίτα το πιο ευτελές διαμέρισμα κι αυτό γιατί δεν υπήρχε ανελκυστήρας στα παλιά κτίρια. Το Παρίσι αυτή τη στιγμή έχει περιθωριοποιήσει τους μετανάστες , αλλά ακριβώς ανάποδα, δηλαδή έχει εκτοπίσει τους μετανάστες στις νέες πόλεις δορυφόρους αφήνωντας το κέντρο "καθαρό" για τους τουρίστες.

Η λογική της συμβίωσης με διαφορετικά κοινωνικά στρώματα σιγά-σιγά εξαλείφεται. Ισχυροποιείται ο φόβος για το ξένο, το αλλιώτικο και η λογική του consensus αγνοείται. Η κάθε τάξη υπερασπίζεται και διεκδικεί μονάχα για αυτή αδιαφορώντας για το κοινό καλό. Η Δημοκρατία εξαγοράζεται και μετατρέπεται σε όπλο των ισχυρών για να περάσουν το συμφέρον τους.

Τα νέα ghetto (Μενάνδρου -Σοφοκλέους) ,(Ζεφύρι) βρίσκονται σε περιοχές χωρίς πολιτικό κόστος. Ναρκομανείς -μετανάστες-αθίγγανοι και ανόργανη βρώμικη ύλη όπως λύματα και σκουπίδια "μεταφέρονται" σε περιοχές με λίγη αντίδραση, σε περιοχές που δεν θα πάνε κάμερες με αγανακτισμένους πολίτες.

the asylum of the asylum

Πολυτεχνείο

Διάγραμμα

Το άσυλο του ασύλου είναι ένα panic room με όλες τις παροχές διαβίωσης ενσωματωμένες σε ένα portable container από διαφανές πλαστικό και μεταλλικό σκελετό. Σαν τελευταίο καταφύγιο πολιτών , φοιτητών που διώκονται για τις απόψεις τους. Τοποθετημένο άλλοτε στη μέση του δρόμου σε μια πορεία, άλλοτε σε πανεπιστημιακό χώρο που έχει καταληφθεί, είτε σε ένα δημόσιο χώρο μπορεί να είναι ο τελευταίος θύλακας αντίστασης .

Έχει digital όψεις που προκλητικά αναγράφονται οι απόψεις των έγκλειστων στο άσυλο, που μεταφέρονται ηλεκτρονικά με wi-fi από τα laptop και το διαδίκτυο.

Το container μεταφέρεται με νταλίκα και τοποθετείται χωρίς δυσκολία στον μεταλλικό σκελετό που το στηρίζει.

Το container μπορεί να διασφαλίσει τη διαβίωση για τρία 24ωρα για τρεις με τέσσερις ανθρώπους η λιγότερο για περισσότερους. Έχει παροχή νερού, χημική τουαλέτα, σύστημα κλιματισμού και εξαερισμού και παροχή ηλεκτρικής ενέργειας από τους φωτοβολταικούς συλλέκτες που βρίσκονται στην οροφή του.

Όλα τα υλικά του προέρχονται από ανακύκλωση και το πλαστικό διαφανές κάλυμα του ανοίγει και κλείνει εύκολα με φερμουάρ. Υπάρχει είσοδος από πτυσσόμενη σκάλα και έξοδος διαφυγής από φυσούνα από υλικό πυρίμαχο.